BİTMEDİ ŞİMDİ BAŞLIYOR

HAYAT BİTTİĞİ YERDEN BAŞLAYABİLİRMİ? Zamanın seni nerde ve ne şekilde sınayacağı belli olmuyor. Anlam yüklenen heşey bir anda yok oluveriyor. Umutların inançların sevgin saygın . Hepimiz farklı hikayeler yaşayarak olgunlaşıyor ve her gün vademizi dolduruyoruz . Zor günler zamanlar geçmekbilmeyen saatler dolu dolu gözyaşı neden ve niçinlerle dolu sorgulamalar . Ben büyümek istemesemde değerverdiğim sevdiğim herkes büyüttü beni ne üzücü değil mi? Yara aldığım her noktada birkez daha anladım ki; sen ayakta duruyorsan varsın . Yıkılmaya gör her gelen gidende gerçekten bir tekme atıyormuş meğerse. Büyümek buymuş dedim kendime görmek ,inanmak istemediğin gerçeklerleyüzleşmek. En sevdikleri en çok yaralarmış kabul etsende etmesende . Buda bana kıssadan hisse...

HER GİDİŞ BİR VAROLUŞUN HİKAYESİ

Her gidiş bir bir başka hikayeyi barındırıyor içinde.Nice hayatlar bitti yıllardır gözümüzün önünde . Ailemizdeki bunca acı ile kavrulan yüreklerimiz belkide bugün bu varoluşumun hikayesini yazdı bana. Ama en son gelen bu acı bambaşka bir yola sürükledi beni duygularımda . Oysaki bu hikayede herşey sanki yolundaydı oysaki ölümün o soğuk ve sert gelişi hissettirmişti kendini o hastane koridorlarında. 7 şubatta gittik acile ve yatırıldık o servise hızlı ve yorucuydu geçen 10 gün ama çokta hatıralar bıraktı kalbimizde. Canım babamı çaresiz görünce yüreyim zaten yaralandı kendi rutin ihtiyaçlarını bile yerine getirememekti onun başını eğen nede olsa o hep bi delikanlı edasıyla yaşamıştı . Gayretine hayrandım aslında içten içe sırt suıta vermiştik zaten canın kardeşlerimle. O sessiz koridorlarda gezerken nice bitişlerin tanığı olduk bir anda. Koşa koşa geldi evine can parçam bilmeden son traşını oldu evladıydı onu traş eden kalan son fotolardı işte onlar seni kalbimizde yaşatan. Ölümün iyiliği dedikleri şeyi sende yaşadık canım babam o pazar günü nasılda balık istedin içten yürekten ve nasılda dua ettin evlatlarına bilmeden , Kırmanı kızınla ve damadınla yerken başka bir edadaydın ama mutluydun her nekadarda halsiz ve yorgunda olsan ,ne mutlu ki sana büyük kızınıda görebilmiştin sonkez bilmeden . Yorgundun kalkamaz olmuştun yerinden bu gidişat iyi değildi belliydi evimize sessizce gelen . 7 şubat sabahı banyonu yaptırırken içim kan ağlamıştı benim babam bu kadar halsiz ve bitkin olamazdı . 1 muz yedin elimden yattığın yerde ve daldın gittin öylece. Öğlen olmuştu ki 1 kase çorbayı içirirken ilaçlarını içirdim yavaştan oysaki belliydi bu vedan . O hiç çıkarmadığın saatini bile çıkardım kolundan. Kalkmak istedin birden gidicektin odana ama birden bindin ambulansa ve gittin yoğun bakıma . Uyuttular seni 17 gün boyunca boğazında hortumla savaştın nefes almak için her geldiğimde yanına hadi baba bu yakışmadı sana dedim ama duymadın baba. Ta ki o pazartesi sabahı gördüğüm rüyayla çektin üstüne bembeyaz çarşafı ve ''Ben uyuyacam kızım ''dedin bana . Belkide bir mesajdı işte verdiğin bana .O sabah taHlillerin dediki gidiyorum elveda . Geldim yanına öptüm kokladım dedimki ''bu son veda hakkını helal et baba''okudum dualarını başında Sen duymasanda ben senin için söyledim baba. Ogün tutunamadım hiçbirşeye birdaha ve taki o akşam saat 21:06 telefon çalınca kalbim durdu benimde bir anda. Oan hiç yaşanmamış olsun istedim aslında O hastane koridorunda koştum geldim yanına ama ne zordu hepimiz için 'Hastanızı kaybettik başınız sağ olsun 'u duyunca . Haykırmak bağırmak yakıp yıkmak istedim herşeyi bir anda ama yüreğimdeki ateş alev andı bir anda. çıkardılar seni o güzelce uyuduğun yatağınla indirdiler alt kata en kötüsüyde buydu benim için aslında -33 derecedeki o Morg odasına koyuverdik seni bir anda. Gerisi sanki bir rüya gibi geldi geçti anlayamadım aslında. 3 kardeş verdik sırt sırta acımızı koyup bağrımıza. Yerleştirdik seni o ebedi yatağına.Tek temennim kavuşmandı orda yatan sevdiklerinin yanına. Bir ateş düştü işte gidişinle bağrıma sönmeyen ve sızısı dinmeyen o ateşle kavruluyor her sevdiğini kaybeden aslında. Yeni bir duygu değildi tattığım bu ölüm duygusu ama seninki bir başkaymış be baba. Nice sevdiklerimiz erişti o makama bizlerse kaldık acının içimizde bıraktığı korlarla. Hayat işte bu kadar kısa aslında bir varsın birde yok kim hatırlıyor ki kaç nesil bilecek senin varlığını aslında Bunca çaba bunca hır gür ve kavgalar işte bomboş aslında . Anlayamıyor bir türlü insanoğlu nedense yaşadığı gün sevgi ve hoşgörü sonsuzluk aslında. Nice yokoluşlar acılara gebeydi benim babamda şu 76 yıllık hayatında tatmadığı acı kalmamıştı bağrında. Ama bizlere hiç yansıtmadı o acılarını aslında hep yaşadı sevgisi ve cömertliği saflığı ile bu hayatta. Oda bildiği kadarını verdi bizlere bu hayatta hçbir kırgınlığım ve küslüğüm yoktu babama babamıza . İşte gittin öylece bizi bıakıp baba. Şimdi alışmaya çalışıyoruz kendimizce sensiz bu hayata içimiz kor bir alev topu olsada.

24.02.2026 SONSUZLUĞA

Hayatin kisa olmasi birkez daha yuzume carpti .
Kisa zamanda zor ve yorucu saglik problemleri ile ugrastik ve bu surecti kayiplar oldu .
Amcam L.Tr
Ve dogru bir aile kuramayinca evlatlarina sahip  çikmadiginda nasilda yalniz kalindigini sahipsiz olundugunu gordum almanyada yasayan amcamin cenazesi turkiyeyebile getirilmedi .
3 evladi vardi amcamkn 2si bir anneden digeri baskabir annenden esleri zaten vefat etmisti ve evlaariyla yillarca suren kavgasi hic bitmedi 3 kardes hic birbiriyle gorusmedi desek yeridir. sonuc yalniz bir olum ve cenaze .
Ve bugun 18 aralik2018 feci bir is kazasinda M.T oglude vefat etmis .
Babasinin kaderide abimde oda aileden kimseyle gorusmuyordu zamaninda yapilan hatalar bugun herkesin yolunu cizmisti icim acidi .
Babanin kuramadigi yol evlatlarada vurdu .
Ne tuhaf kanbagi falan hepsi bos iste .
Ne ekersen onu biciyon .

Insani neden encok sevdigi yaralar
Nedendir anlamiyorum sevgi sozcugu ortalıkta oylede bir gezip dolasiyor ama gercek olan sevgi degil cikarlar
Kimin cikarina nekadar yariyorsun kimin hayatinada ne kadar bulunman gerekyigi bence buna eş.
Oyle gozyasi doktumku su ahir omrumde hepte sevdiklerim yaraladi beni siddet sadece dovmeklemi oluyor elbet hayir siddet sozlede gayet guzel oluyor sessizlikle yok saymakla görmemekle/> Hayat neden bukadar zor ve cikmaz
bu kibir bu öfke bu şevkatsizlik niye

2020 ve PANDEMİ
Bambaşka bir zaman diliminde farklı bir alemdeymişiz gibi.
Yeni bir yıla girerken sağlık huzur ve mutluluk istedik elbette bir çoğumuz ama bu yeni yılda tüm dünyanın değişip yeni kurallar ve yazam tarzıyla hareket edeceğini düşünmedik elbette.
Çin de başlayan bir virüs bir anda dünyayı kontrol altına aldı ve ülkemizde mart ayı itibari ile bu virüsten nasibini aldı .
Bir anda okullar kapandı ,işyerleri kapandı derken hayat eve sığar sloganı ile evlerimize kapandık 65 yaşve 20 yaş altı da sokağa çıkma yasağı aldı hal böyle olunca evde kızkıza takılmak bana farz oldu .
Zorlu bir süreç başladı birtarafta 65 yaşüstü annemve babam diğer tarafta evlatlarım ve kendim ve çalışmak zorunda ve çalıştığı sektör patlama yapan eşim .
İlk başlarda korku endişe kaygı ne ararsan vardı kapıdan bacadan burnumuzu uzatmadan sürdü günler ben sadece belli bir alışveriş için cıktım ve hemen eve koşturmaca .

Bugün 19mayıs 2020 gençlik ve spor bayramı
Hemde yaklaşan ramazan bayramı kadir gecesi
PANDEMİ COVİD 19 ile gelen sakin bir ramazan bayramı 4 gün tüm ülkede sokağa cıkma yasağı var bu bayram ekranlardan kutlanacak bayram sarılmak el öpmek yok işte 2020 gerçeği

sanki başka bir boyut başka bir dünya bu süreç daha nekadar sürer görücez ama
bu bayram çok zor geçiçek .

Haykirmak istiyorum
Ne cok haykiracak seyimiz var aslinda hepsi sakli icimizde .
Bazen dogrumu yanlismi aslinda nerdeyim neresindeyim diyorum .
Hep sukretmek dusen bize gerisi hikaye buyuk bir ucurumun kenarindayim  aslinda birakasimvar ama.
Hic bir sucu gunahi olmayan can ve hep kendine aciyan aglayan ben nerde durmaliyim kendime neredeNeresinden tutup neresinden anlatmayim ki icimdeki yaranin derinligini aslinda ne kadar yalniz oldugumu ve genede direnmeye calistigimi daha nasil anlatayim .
ben neye nereye tutunayim.
Goz pinarlarim kurudu benim doktugum yaslardan ne dogru ne yanlis artik ayirmak imkansiz kendimi hic kimseye helede kendime anlatamiyorum ki
Yoruldum
Ne dogru ne yanlis sence bi dusun

zaman hızla akıp gidiyor tutamıyoruz hiçbiseyi
hepbir sürtüşme didişme çekişme
öyle yorgunumki,
neden kendim için yaşayamıyorumki
hep görevler istekler arzular
peki ben
kimim neyim neden hoşlanırım neyi sevmem neyi başarabilir neden vazgeçerim
sıkışıp kalmış hissediyorum kendimi çözemiyorum düğümlerimi
bu bir başarısızlık mı
ne yapıcam kendim için peki yolumunasıl bulucam gercek ben ne zaman olucam ki
cesaretmi gereken
karar vermem mi
iyiler doğruları hesap etmek mi
varlık mı yokluk mu
zevk almak anı yaşamak mı
biz olmak mı değer katmak mı
karmakarışığım heryerimde bir düğüm çözülmeyi bekleyen
kafamda delisorular
yolo oturmayan ilişkiler
hephep hep bir ben kavgası
akışına bırakıyorum ve kendimi seviyorum